Waarom ervaar jij het consultatiebureau als consternatiebureau?

12 mei 2012 5 min lezen

Bijna dagelijks komen op Twitter berichten voorbij die te maken hebben met een bezoek aan het consultatiebureau. ‘Het’ consultatiebureau… dat sommige ouders de veelzeggende naam ‘consternatiebureau’ hebben gegeven.

Voorbeelden van berichten: ‘Ik zet me weer schrap’ ‘Baby weer goedgekeurd’ of een melding over het gewicht van Baby met daarbij het gevoel van moeder: trots of opluchting. Wat ook regelmatig voorbij komt zijn teleurgestelde of boze reacties. Blijkbaar… is Twitter een uitlaatklep voor het uiten van negatieve ervaringen. En dat begrijp ik.

Ik vond het belangrijk om destijds met mijn kinderen naar het consultatiebureau te gaan, voor het wegen, de inentingen en de standaardchecks. Maar op de één of andere manier vond ik die bezoekjes toch altijd een opgave. Ik kan me nog goed herinneren dat ik bij mijn jongsten echt weerstand voelde om weer naar het consultatiebureau te gaan. Pas later heb ik ontdekt waar dit aan lag.

Discussie

Jaren geleden: Exclusief borstvoeding aan twee en de zorg voor 3 jonge kinderen daarnaast vond ik een pittige klus. Mijn tweelingjongens waren 4 maanden en ik was benieuwd hoeveel de ze gegroeid waren. Hun lijntjes bogen wat af en de jeugdarts vond hun groei niet voldoende. Zij adviseerde pap te geven. We belandden in een discussie. Mijn reactie: Pap van borstvoeding? Dat bindt niet. Volgens de arts wel. Dagelijks kolven en dan het gedoe om daar een pap van te maken, daar begon ik niet aan.

Teleurstelling

Gelukkig wist ik – dankzij internet – dat borstgevoede baby’s anders groeien dan de lijntjes in het dossier. Het advies van de arts maakte mij niet onzeker, maar wel ging ik behoorlijk teleurgesteld naar huis. Teleurgesteld over het gebrek aan kennis bij deze jeugdarts. Maar nog meer teleurgesteld dat zij alleen oog had voor het lijntje en niet voor mijn enorme inzet. Ik voelde me niet gezien, voelde geen erkenning. En blijkbaar was dat… waar ik behoefte aan had. Náást kennis. Want dat is iets wat ouders van jeugdartsen en jeugdverpleegkundigen mogen verwachten: de meest actuele kennis van alles wat met het jonge kind te maken heeft. Mogen ouders verwachten dat professionals hun kennis kunnen communiceren; dat wil zeggen ‘op maat’ afgestemd op elk individueel ouder-kind paar? Ja. Is dat werkelijkheid? Nee. Gaat dat ooit werkelijkheid worden? Misschien, maar daar heb je nu niets aan.

Op het gebied van kennis en communicatie is er binnen de jeugdgezondheidszorg nog genoeg voor verbetering vatbaar. Dat erkent de beroepsgroep zelf ook (1).

Twee kanten

Toch waren er twee mensen nodig voor mijn (of jouw) gevoel van beoordeeld en niet gezien voelen. De jeugdarts triggerde mijn gevoel. En gezien de vele verhalen van andere moeders ben ik niet de enige wiens gevoel op het consultatiebureau een prik krijgt.

Met een baby wordt er ook een moeder geboren. Dat maakt je als persoon behoorlijk kwetsbaar. Het is een nieuwe dimensie van je persoonlijkheid die je direct als gegoten zit of een kant die je met vallen en opstaan gaat ontwikkelen. Of iets daar tussen in. Door anderen voel je je gesteund, bewonderd of al dan niet serieus genomen. Het is jouw gevoel. En de gedachten als gevolg van dat gevoel zijn ook van jou.

Onzekerheid

Was je van jezelf al onzeker, met een baby erbij word je éxtra onzeker, of angstig, of gestrest. Je persoonlijkheid komt door je moeder-zijn onder een vergrootglas te liggen. Dat gebeurt op het consultatiebureau, maar kan ook door je moeder, door je partner of door een collega geactiveerd worden.
Als een vraag of bejegening je triggert, probeer er dan eens je voordeel mee te doen. Dat is een uitdaginkje. Zeg maar gerust een MEGAuitdaging. Het is namelijk gemakkelijk om mensen te vinden die het met je eens zijn. Zeker op internet. Maar wees eerlijk, als je weerstand voelt bij mensen waar je verder mee moet (of wilt), dan kun je er maar beter het beste van maken. Als een opmerking je raakt, heb je zelf de keuze er wat mee te doen.

“Ons emotionele brein bevat programma’s die automatisch ‘aan’ gaan – schrik, angst en boosheid bijvoorbeeld. Maar zo’n automatisme duurt minder dan negentig seconden. Daarna zijn alle chemische componenten van de reactie – zoals adrenaline – uit het bloed verdwenen. Als je dus na een schrikreactie boos of angstig blijft, dan is dat geen automatisme, maar een keuze. Je kunt op elk moment kiezen wie je wilt zijn. Je kunt jezelf steeds opnieuw uitvinden.” (2)

Zie jezelf

Wat ik leerde was om mezelf te zien. En leren luisteren naar mensen die mijn behoefte aan erkenning en waardering wél uitspraken. Wat ik zelf heb leren erkennen is dat ik hoge verwachtingen van mezelf heb. Daar ben ik ver mee gekomen, maar soms zijn ze te hoog.

En jij?
Heb jij een soortgelijke ervaring op het consultatiebureau? Wat deed je er mee?